Tu

“Tu”, yalnızlığın romanıdır — acı, keder ve içsel parçalanmışlıkla örülü günlerin hikâyesi. Aynı zamanda yazının ve düşüncenin kendine yeni yollar açtığı bir dönemi anlatır. Böyle zamanlarda insanın bir pencereye, bir ışığa, bir tutunacak şeye ihtiyacı vardır; özellikle de karanlık ve dar bir hapishanenin içinde umut arayan biri için.

Romanın başkahramanı, Kürdistan’ın derin tarihine, kültürüne, diline ve folkloruna doğru bir yolculuğa çıkar. Bu yolculukta Kürtçenin kelimelerini ve seslerini arayan birine dönüşür; nefesini ve gücünü onlardan alır. Hapishane yaşamının sert ve umutsuz atmosferinde küçük bir böcek bile ona yoldaş olur.

Çocukluk anıları ve büyükannenin anlattığı hikâyeler, romana sıcak, renkli ve pastoral bir derinlik kazandırır. Doğu’ya ait motifler, Batı’nın modern edebiyat teknikleriyle iç içe geçer. Dil, kültür, halk anlatıları, mimari ve Kürtlerin coğrafi gelenekleri, okurun gözleri önünde eski bir tablo gibi açılır.

Roman her ne kadar acı ve özlemle örülü olsa da, sonunda geriye sessiz bir umut ve içsel bir güç bırakır. “Tu”, hem bir başlangıç hissi taşır hem de gelecekte gelecek güçlü eserlerin habercisi gibi durur.