Siya Yê Din

Ildız'ın çok kısa öykülerinde dikkat çekici bir özellik kendini gösteriyor - bu edebi formun bir kalite özelliği olarak da değerlendirilebilecek bir özellik: Bir hikayenin okunması bittiğinde, onun okuyucuların zihnindeki gerçek yolculuğu başlıyor. Başka bir deyişle: Hikayeyi dört veya beş cümleyle ya da bir veya iki pasajda özetlemek yerine, bu öyküler okuyuculara hikayeyi kendi iç dünyalarında geliştirmeleri için bırakıyor. Ancak bu şekilde gerçek tamamlanışına ulaşıyorlar. Yazarın tüm kalbiyle sürekli olarak kendini adadığı büyüleyici bir etki bu.

Kitabın biçimsel veya tematik bir kategorizasyon olmadan bilinçli bir şekilde sunduğu konu seçimleri de – tıpkı editoryal tasarım gibi – günümüz sosyal medya hesaplarının zaman akışını anımsatıyor. Belki de bu da bilinçli bir kararın sonucudur: Kürt okuyucuların günümüzdeki zihinsel ve sosyal yaşam dünyasıyla uyumlu olmayı amaçlayan bir karar.

Toplumsal ve siyasal sorulardan en kişisel deneyimlere ve günlük yaşamın küçük dertlerine kadar geniş bir yelpazeyi kapsayan bu öyküler. Büyük bir anlatım sanatıyla Ildız, bunlardan gerçekliğimizin yoğun bir panoramasını yaratmayı başarıyor – çeşitli, parçalı, çelişkili ve aynı zamanda gerçek ve kapsamlı.