Mirina Kaleki Rind

İki insan. Kürt halkının iki düşünürü: Kalo, 20. yüzyılın başındaki aydın; ve Serdar Azad, günümüzün düşünürü.
Hayatları, duyguları, deneyimleri, düşleri ve düşünceleri, birbirleriyle ve çevreleriyle yaptıkları konuşmalar, içsel ve dışsal mücadeleleri — tüm bunlar Mehmed Uzun’un ikinci romanı Mirina Kalekî Rind’in merkezinde yer alır.

Romanda, modern aydın Serdar Azad elinde kalemle masasının başında oturur ve eski düşünür Kalo’yu hatırlar — küçük bir köyden gelen, ilginç, sıradışı bir yaşlı adam.
Peki Kalo kimdir? Nerelidir? Ne aramaktadır?
Serdar Azad bir yerde okurlarına bu tuhaf yaşlı adamdan söz eder, bir yerde de onunla konuşur; kendi duygularını, anılarını, çocukluğunu onunla paylaşır.

Böylece roman yalnızca iki kişiyi anlatmakla kalmaz; aynı zamanda iki farklı zamanın, iki dünyanın ve iki düşüncenin diyaloğu hâline gelir.
Kalo, Kürdistan tarihinin unutulmuş bir döneminin yansıması olarak okunabilirken, Serdar Azad yaşamı, hisleri ve hatıralarıyla modern Kürt insanının sesini temsil eder.
Çünkü romandaki kişiler ve olaylar bireysel gibi görünse de, özünde Kürt halkının ortak tarihi ve ruhsal yolculuğunu yansıtır.