Keştiya Bayê

Bu eser, Roboskî Katliamı’nın sessiz yaralarını anlatır — çocukları hayatın içinden kırılmış gül yaprakları gibi koparılan babaların hikâyesini. Yas, hafıza ve kaybolmuş bir çocukluğun sesleri arasında; acı ve unutulamayan üzerine şiirsel bir anlatı gelişir.

Metinler, boş kalmış avluların ve geride kalan seslerin yankısını taşır; verandalarda son bir nefes gibi asılı kalan sesleri… Çocuklar, geniş tepelerde dolaşan kuzular gibi görünür: masum, canlı ve umut dolu. Ta ki yolları aniden sessizliğe gömülene kadar.

Sakin ama etkileyici diliyle eser, isimleri çok erken bir şekilde mezarlığa doğru taşınanların hatırasını yaşatır. Kayıp, hafıza ve hayatın kırılganlığı üzerine şiirsel bir kitap.