Hilbe Kobanî

Kapıyı çaldım
ve varoluşun sırrını araladım.
İçeri girdim –
ama ardında yalnızca boşluk vardı,
mavisiz ve sessiz.

Ne bir gölge kaldı,
ne de köşelere saklanan bir rüzgâr.
Hiçbir şey
boş bir akşam kadar derin değildir.

Ey ev, ey ev,
açın bana kapılarınızı.
Ben kendi rüyasında kaybolmuş
o çocuğum.

Gözlerim
henüz çocukluktan dönmüş gibi.
Her yere dağılmış
tozun ve yorgunluğun izleri.

Kulaklar, uyku, karanlık
ve sessizliğin dişleri –
kendi yüzüme dokunacak
ellerim bile kalmadı.