112 Hesp û Xezelek

vejiyam, min şairekî bêwar hilbijart wek deng û siwarî
min her şev hevalhespên xwe şandin xewna wî ku bêjin
em ne neynika însên in û ti şehîn careka din dubare nabe
ku îro hemû hesp girtî bin, naxwe me daye cizayê sûcekî


wekhev in kevir û qral li ber rojê, keşe û hirça birîndar
heman asîman divezele li ser mizgeft û rengê nanê tisî
êdî çek rêya revê nade nêçîrê, êdî niqir tune di kêran de
em bi vê qedera kozmîk re dikin bar kin ji beyarên xwe
em hatin, me ya xwe got, bila Temoyî nebêje min nivîsî
___

Uyandım ve isimsiz bir şairi sesim ve binicim olarak seçtim.
Her gece, diğer atlarımı onun rüyasına göndererek şunu söyledim:
Biz insanlığın bir yansıması değiliz ve hiçbir şahin bir daha asla saldırmayacak.
Bugün tüm atların tutsak olması, bir suçtan dolayı cezalandırıldığımız anlamına gelmez.

Güneşin önünde taş ve kral, rahip ve yaralı ayı eşittir
Aynı gökyüzü caminin ve yanmış ekmeğin renginin üzerinde dönüyor
Artık hiçbir tüfek ava kaçış yolu sunmuyor, bıçaklarda artık pas yok
Bu kozmik kaderi sırtımızda, kendi omuzlarımızda taşıyoruz
Geldik, sözümüzü söyledik, Temo sakın bunu benim yazdığımı söylemesin