Seher

Çîrokên di „Seher“ de ne eserên hestên birîndar ên sermestî ne, bêkêmasî nivîsar in ku ji evîna kûr a ji bo mirovan û ji bo jiyana xwe têne nivîsandin – bi hûmora nazik û zîrekane ve hindiktî ne. Li vir em ne bi kesek re têkildar in ku di rojên girtîbûnê de tenê dixwestem dema xwe derbas bike, lê bi nivîskarêk re têkiliya me heye ku heta niha ve di nenasmayî de maye, gotarvanek ku dawi da bi xwenerên xwe re tê gîhan.

Gava ku min çîrokên Demirtaş xwend, min wisa fikir kir: Xe, çi reş baxişek e ku berpirsyariya wî li dijî gelê xwe, welatê xwe û cîhanê zêdetir giran bû ji xwesteka wî ku tenê bibe nivîskar.
Lê paşê ji bo xudperestiya cana edebî ya xwe min şerm kir – ji ber ku heke ew tenê bûya nivîskar, dibe ku edebiyat bi xêr derketaya, lê Tirkiyeyê wîsyonek siyasî ya wekî Demirtaş winda kirî bû, serokek bêhtir, hêvîyek ji bo aşîtî û azadî.

– Oya Baydar 

Siyaset û huner du cîhanên gelek cuda ne.
Siyaset pêwîstiya wê ye ku di demek derbasdar de tiştê rast a siyasî bê gotin û pir caran fikrên xwe were veşartin.
Huner, li dijî vê, tiştekî bi tevahî dijwar dixwaze: dil vedikeve derve û nepenîtirin hestyan bi her xalkek re parve dike.
Di vê wateyê de, çîrokên girîng û bihesab a Selahattin Demirtaş xwedî cihê taybet in.
Ev çîrokên ku hayşkê dilê hestyar li ber êş û êzabê didaxînin, ji her axaftina siyasî zêdetir li qada jinewarî û mirovî têkilî dikin.

Ev ku pirtûk bi zimaneke tirkî ya gelek baldar û ava kirî ye û bi rêk xwe dixwe, wê di termên estetîkî û civakî de jî xwedî sipas û qedehkirinê dike.
Ew tişt ku dibe hemû mirovên vê welatê bi hev ve girêde bide, di hêza ecûbekirina sehirengîna hunerê de veşartî ye – ji ber ku huner zimanê vicdanê ye.
Û Selahattin Demirtaş bi rastî bi vî zimanî diaxive.

– Zülfü Livaneli