Rojnivîska Spînoza

Roman li ser rastiya hundurî ya xwe hate avakirin û bi riya gelek tîp û asta çîrokê ve tê vekirin. Di navenda de Yasîn – şexsiyeta sereke ya romanan – heye, ku di nav nava nasnav û rêgehên jiyanê yên cihêreng de hilase dike, di nav cîhanên cuda de tenê tenê dikeve û nayê zanîn ka kîjan rê hilbijêre. Şexsiyeta wî di hevkarî û têkildaniyê de bi tîpên din re xwe nîşan dide û di heman demê de wî di çêbûna kesekî têkçû, nêzîkî dijî-qehremanê de dike. Gelek tişt derbarê wî veşartî dimînin, nayên gotin û tijî dubareyê ne.

Jî tîpên jinan bi awayekî xwe çîrokê didin pêş: jinên ku rûmetê xwe diparêzin bêyî ku bixwazin xwe bide wêneyên roldyariyên ideolojîk. Nûrşen, ku di nav evîna xwe û xwe de girtî dimîne. Helbest, ku jiyana wî bi zordestî hate şêwirmandin. Silêman, ku li dijî hêzên çekdar tê rabûn û bi vê yekê jî êş û jîna zêde dihewîne. Mamoste Mûsa, ku herçend dijwarîyên pir, hîn jî di rêya welatparêziya xwe de berdewam dike. Balaya, ku di nav berzê kirina hevî û istîfmalkirinê de hêza neasayîkî xweş pêk tîne.

Li aliyê din em bi Yılmaz re hevdiyn, yek sosyalîstê çep ji Anadolyayê, Simko, ku herçend têkçûnên şexsî jî hebe hîn jî ji ber baweriya xwe tê şer kirin, û her weha tîpên din jî, ku çîrokên wan bi borî û niha ya Yasîn re têk dihevin. Heta Tûtî, pisîka Yasîn jî, tê guhertin bûne nimayek girêdaniyê û yekbûna hev.

Bi ziman û şêwaza çîrokbêjiyê ya xwe, Şener Özmen rêyek nû vedike ji bo romana kurdî ya nûjen. Ew sînorkirinên teng ên şêweyên çîrokbêjiyê yên klasîk dibirevîne û bi zimanek pir-aste û nûjen hêzek nû tîne hundur edebiyata kurdî.