Kût

Em tiştek ne got, lê em bûn du beş. Tu tişt nebûtiya. Em ji gundê me Xalîqişlay re çûn Dîgorê. Sînorên ku caran çemê Erez di navbera Tirkiyê û Ermenistanê de xêzkiribûn, derbas bûn – niha vê carê Arpaçay bû sınor. Welatanê Ermeniyan ji dûr tarîk û xemgîn xuya dibûn; çiya û zeviyan vala rawestibûn, tu qencîk qada rast diyar nakevî. Çemên ku bûn sınor, wekî ku neftgeran axê birîbûn xwe dixuyang, deveran vala û bifikr mayibûn.

Lê di her dawiyê li kenara Erezê de Arpaçay bêawir û zelal bû, tijî dengên tiştên avyan û komên bizinan. Sînorên ku destê mirovan xêzdike her gav min xemgîn dikin. Ez xwe jî dipirsim, çem û çiya çi nebasî kirine ku hûn wan xwe dikin, gundan û bajarên ji hev ve vedixênin û heta ajalan jî ji hev ve dibiqipînin.

Bîranîn didin gelekî ser: Ma ew dem bû ku ez di Karsê de di lýse de dibûm, di otobusan de ku lê bûn bêhna qewaxê, ev hêrs ji sinoran ku wek mar li ser me digirtin – ma ew roja jî ew hêrs di nav min de bû? Ez êdî nizanim. Ez di otobusê de bi dayik û bavê xwe re rûniştibûm; çavên dayikê min şil bûn, bavê min tijî xeyal û hezran bû. Dukişek li devê min rabû; bi demê re ev dukiş bû hemû tişta min: nirxê min, pirtûka min, berçavokên min, nanê min — wek zeytûnên kesk; av hêdî hêdî di nav vê birînê de dizivirî.